اشعار محمد علی بهمنی

غزل های عاشقانه محمدعلی بهمنی

محمدعلی بهمنی از جمله شاعران نام‌آشنای معاصر ایرانی است. بهمنی در سال 1321 در اندیمشک دیده به جهان گشود. برخی معتقد اند او در غزل‌های خود وام‌دار نیما یوشیج است. ترانه‌های متعددی از محمد علی بهمنی توسط خوانندگانی نظیر، سالار عقیلی، همایون شجریان، ناصر عبداللهی و … خوانده شده‌است. از جمله آثار محمدعلی بهمنی می‌توان به غزل زندگی کنیم، من زنده‌ام هنوز و غزل فکر می‌کنم، این خانه واژ‌های نسوزی دارد و … اشاره کرد. در ادامه می‌توانید نمونه ای از غزل‌های عاشقانه محمدعلی بهمنی را بخوانید.

بیشتر بخوانید:

شبهای شعر خوانی من بی فروغ نیست

گاهی چنان بدم که مبادا ببینیم


هدیه ویژه رازینه برای شما

کتابچه کسب درآمد اینترنتی در ایران

100,000 ریال – خرید

اطلاعات بیشتر ...

حتی اگر به دیده رویا ببینیم

من صورتم به صورت شعرم شبیه نیست

بر این گمان مباش که زیبا ببینم

شاعر شنیدنی ست ولی میل توست

آماده ای که بشنوی ام یا ببینیم

این واژه ها صراحت تنهایی من اند

با این همه مخواه که تنها ببینیم

مبهوت می شوی اگر از روزن ات شبی

بی خویش در سماع غزل ها ببینیم

یک قطره ام و گاه چنان موج می زنم

در خود که ناگزیری دریا ببینیم

شب های شعر خوانی من بی فروغ نیست

اما تو با چراغ بیا تا ببینیم

***

آن بهاری باغها و این بیابانی زمستان

ناگهان دیدم که دورافتاده ام از همرهانم
مانده با چشمان من دودی بجای دودمانم


ناگهان آشفت کابوسی مرا از خواب کهفی
دیدم آوخ قرنها راه است از من تا زمانم


ناشناسی در عبور از سرزمین بی نشانی
گرچه ویران خاکش اما آشنا با خشت جانم


ها … شناسم این همان شهر است شهر کودکی ها
خود شکستم تک چراغ روشنش را با کمانم


می شناسم این خیابان ها و این پس کوچه ها را
بارها این دوستان بستند ره بر دشمنانم


آن بهاری باغها و این زمستانی بیابان
ز آسمان می پرسم آخر من کجای این جهانم ؟


سوز سردی می کشد شلاق و می چرخاند و من
درد را حس می کنم در بند بند استخوانم


می نشینم از زمین سرزمین بی گناهم
مشت خاکی روی زخم خونفشانم می فشانم


خیره بر خاکم که می بینم زکرت زخمهایم
می شکوفد سرخ گلهایی شبیه دوستانم


می زنم لبخند و برمیخیزم از خاک و بدینسان
می شود آغاز فصل دیگری از داستانم 

***

از هر طرف نرفته به بن بست می رسیم

با پای دل قدم زدن آن هم کنار تو
باشد که خستگی بشود شرمسار تو


در دفتر همیشه ی من ثبت می شود
این لحظه ها عزیزترین یادگار تو


تا دست هیچ کس نرسد تا ابد به من
می خواستم که گم بشوم در حصار تو


احساس می کنم که جدایم نموده اند
همچون شهاب سوخته ای از مدار تو


آن کوپه ی تهی منم آری که مانده ام
خالی تر از همیشه و در انتظار تو


این سوت آخر است و غریبانه می رود
تنهاترین مسافر تو از دیار تو


هر چند مثل اینه هر لحظه فاش تر
هشدار می دهد به خزانم بهار تو


اما در این زمانه عسرت مس مرا
ترسم که اشتباه بسنجد عیار تو


از هر طرف نرفته به بن بست می رسیم
نفرین به روزگار من و روزگار تو 

***

اما من آن مورم که همواره به دنبال رسیدن بود

در گوشه ای از آسمان ابری شبیه سایه ی من بود
ابری که شاید مثل من آماده ی فریاد کردن بود


من رهسپار قله و او راهی دره تلاقی مان
پای اجاقی که هنوزش آتشی از پیش بر تن بود


خسته مباشی پاسخی پژواک سان از سنگ ها آمد
این ابتدای آشنایی مان در آن تاریک و روشن بود


بنشین !‌ نشستم گپ زدیم اما نه از حرفی که با ما بود
او نیز مثل من زبانش در بیان درد الکن بود


او منتظر تا من بگویم گفتنی های مگویم را
من منتظر تا او بگوید وقت اما وقت رفتن بود


گفتم که لب وا می کنم با خویشتن گفتم ولی بغضی
با دستهایی آشنا در من بکار قفل بستن بود


او خیره بر من من به او خیره اجاق نیمه جان دیگر
گرمایش از تن رفته و خاکسترش در حال مردن بود


گفتم : خداحافظ کسی پاسخ نداد و آسمان یکسر
پوشیده از ابری شبیه آرزوهای سترون بود


تا قله شاید یک نفس باقی نبود اما غرور من
با چوبدست شرمگینی در مسیر بازگشتن بود


چون ریگی از قله به قعر دره افتادم هزاران بار
اما من آن مورم که همواره به دنبال رسیدن بود

***

امشب ز پشت ابرها بیرون نیامده ماه

از خانه بیرون می زنم اما کجا امشب
شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب


پشت ستون سایه ها روی درخت شب
می جویم اما نیستی در هیچ جا امشب


می دانم اری نیستی اما نمی دانم
بیهوده می گردم بدنبالت ‚ چرا امشب ؟


هر شب تو را بی جستجو می یافتم اما
نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشب


ها … سایه ای دیدم شبیهت نیست اما حیف
ایکاش می دیدم به چشمانم خطا امشب


هر شب صدای پای تو می آمد از هر چیز
حتی ز برگی هم نمی اید صدا امشب


امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه
بشکن قرق را ماه من بیرون بیا امشب


گشتم تمام کوچه ها را ‚ یک نفس هم نیست
شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشب


طاقت نمی آرم ‚ تو که می دانی از دیشب
باید چه رنجی برده باشم ‚ بی تو ‚ تا امشب


ای ماجرای شعر و شبهای جنون من
آخر چگونه سرکنم بی ماجرا امشب

***

او سرسپرده می خواست من دلسپرده بودم

من زنده بودم اما انگار مرده بودم
از بس که روزها را با شب شمرده بودم


یک عمر دور و تنها تنها بجرم این که
او سرسپرده می خواست ‚ من دل سپرده بودم


یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم
از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم


در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد
گویی بجای خورشید من زخم خورده بودم


وقتی غروب می شد وقتی غروب می شد
کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم 

***

این سیب که ناچیده به دامان تو افتاد

من با غزلی قانعم و با غزلی شاد
تا باد ز دنیای شما قسمتم این باد


ویرانه نشینم من و بیت غزلم را
هرگز نفروشم به دو صد خانه ی آباد


من حسرت پرواز ندارم به دل آری
در من قفسی هست که می خواهدم آزاد


ای بال تخیل ببر آنجا غزلم را
کش مردم آزاده بگویند مریزاد


من شاعرم و روز و شبم فرق ندارد
آرام چه می جویی از این زاده ی اضداد ؟


می خواهم از این پس همه از عشق بگویم
یک عمر عبث داد زدم بر سر بیداد


مگذار که دندانزده ی غم شود ای دوست
این سیب که ناچیده به دامان تو افتاد 
***

این غزلها همه جانپاره ی دنیای منند

پیش از آنی که به یک شعله بسوزانمشان
باز هم گوش سپردم به صدای غمشان


هر غزل گر چه خود از دردی و داغی می سوخت
دیدنی داشت ولی سوختن با همشان


گفتی از خسته ترین حنجره ها می آمد
بغضشان شیونشان ضجه ی زیر و بمشان


نه شنیدی و مباد آنکه ببینی روزی
ماتمی را که به جان داشتم از ماتمشان


زخم ها خیره تر از چشم تو را می جستند
تو نبودی که به حرفی بزنی مرهمشان


این غزلها همه جانپاره ی دنیای منند
لیک با این همه از بهر تو می خواهمشان


گر ندارند زبانی که تو را شاد کنند
بی صدا باد دگر زمزمه ی مبهمشان


فکر نفرین به تو در ذهن غزل هایم بود
که دگر تاب نیاوردم و سوزاندمشان 

***

اینه در جواب من باز سکوت می کند

این شفق است یا فلق ؟ مغرب و مشرقم بگو
من به کجا رسیده ام ؟ جان دقایقم بگو


ایینه در جواب من باز سکوت می کند
باز مرا چه می شود ؟ ای تو حقایقم بگو


جان همه شوق گشته ام طعنه ی ناشنیده را
در همه حال خوب من با تو موافقم بگو

پاک کن از حافظه ات شور غزلهای مرا
شاعر مرده ام بخووان گور علایقم بگو


با من کور و کر ولی واژه به تصویر مکش
منظره های عقل را با من سابقم بگو


من که هر آنچه داشتیم اول ره گذاشتم
حال برای چون تویی اگر که لایقم بگو


یا به زوال می روم یا به کمال می رسم
یکسره کن کار مرا بگو که عاشقم بگو

***

گلهای بی شمیم به وجدم نمی کشند

امسال پاییز یکسره سهم شما بهار
ما را در این زمانه چه کاریست با بهار


از پشت شیشه های کدر مات مانده ام
کاین باغ رنگ کار خزان است یا بهار


حتی تراز حافظه گل گرفته اند
ای مثل من غریب در این روزها بهار


دیشب هوایی تو شدم باز این غزل
صادق ترین گواه دل تنگ ما بهار


گلهای بی شمیم به وجدم نمی کشند
رقصی در این میانه بماناد تابهار
***

بارانی

با همه ی بی سر و سامانی ام
باز به دنبال پریشانی ام


طاقت فرسودگی ام هیچ نیست
در پی ویران شدنی آنی ام


آمده ام بلکه نگاهم کنی
عاشق آن لحظه ی توفانی ام


دلخوش گرمای کسی نیستم
آماده ام تا تو بسوزانی ام


آمده ام با عطش سالها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام


ماهی برگشته ز دریا شدم
تا که بگیری و بمیرانی ام


خوبترین حادثه می دانمت
خوبترین حادثه می دانی ام


حرف بزن ابر مرا باز کن
دیرزمانی است که بارانی ام


حرف بزن حرف بزن سالهاست
تشنه ی یک صحبت طولانی ام


ها… به کجا می کشی ام خوب من؟
ها… نکشانی به پشیمانی ام 

***

بهار بهار

بهار بهار
صدا همون صدا بود
صدای شاخه ها و ریشه ها بود
بهار بهار
چه اسم آشنایی ؟
صدات میاد … اما خودت کجایی
وابکنیم پنجره ها رو یا نه ؟
تازه کنیم خاطره ها رو یا نه ؟
بهار اومد لباس نو تنم کرد
تازه تر از فصل شکفتنم کرد
بهار اومد با یه بغل جوونه
عید آورد از تو کوچه تو خونه
حیاط ما یه غربیل
باغچه ما یه گلدون
خونه ما همیشه
منتظر یه مهمون
بهار اومد لباس نو تنم کرد
تازه تر از فصل شکفتنم کرد
بهار بهار یه مهمون قدیمی
یه آشنای ساده و صمیمی
یه آشنا که مثل قصه ها بود
خواب و خیال همه بچه ها بود
آخ … که چه زود قلک عیدیامون
وقتی شکست باهاش شکست دلامون
بهار اومد برفارو نقطه چین کرد
خنده به دلمردگی زمین کرد
چقد دلم فصل بهار و دوست داشت
واشدن پنجره ها رو دوست داشت
بهار اومد پنجره ها رو وا کرد
من و با حسی دیگه آشنا کرد
یه حرف یه حرف ‚ حرفای من کتاب شد
حیف که همش سوال بی جواب شد
دروغ نگم ‚ هنوز دلم جوون بود
که صبح تا شب دنبال آب و نون بود 

***

حیف انسانم ومی دانم تا همیشه تنها هستم

تکیه بر جنگل پشت سر
روبروی دریا هستم
آنچنانم که نمی دانم در کجای دنیا هستم
حال دریا آرام و آبی است
حال جنگل سبز سبز است
من که رنگم را باران شسته است
در چه حالی ایا هستم ؟
کوچ مرغان را می بینم موج ماهی ها را نیز
حیف انسانم و می دانم
تا همیشه تنها هستم
وقت دل کندن از دیروز است یا که پیوستن بر امروز
من ولی در کار جان شستن
از غبار فردا هستم
صفحه ای ماسه بر می دارم
با مداد انگشتانم
می نویسم
من آن دستی که
رفت از دست شما هستم
مرغ و ماهی با هم می خندند
من به چشمانم می گویم
زندگی را میبینی
بگذار
این چنین باشم تا هستم

***

خسته

از زندگی از این همه تکرار خسته ام
از های و هوی کوچه و بازار خسته ام


دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام


دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم
آوخ … کزین حصار دل آزار خسته ام


بیزارم از خموشی تقویم روی میز
وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام


از او که گفت یار تو هستم ولی نبود
از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام


تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید
از حال من مپرس که بسیار خسته ام

***

خوشا هر آنچه که تو باغ باغ می خواهی

زمانه وار اگر می پسندیم کر و لال
به سنگفرش تو این خون تازه باد حلال


مجال شکوه ندارم ولی ملالی نیست
که دوست جان کلام من است در همه حال


قسم به تو که دگر پاسخی نخواهم گفت
به واژه ها که مرا برده اند زیر سوال


تو فصل پنجم عمر منی و تقویمم
بشوق توست که تکرار می شود هر سال


ترا ز دفتر حافظ گرفته ام یعنی
که تا همیشه ز چشمت نمی نهم ای فال


مرا زدست تو این جان بر لب آمده نیز
نهایتی ست که آسان نمی دهم به زوال


خوشا هر آنچه که تو باغ باغ می خواهی
بگو رسیده بیفتم به دامنت ‚ یا کال ؟


اگر چه نیستم آری بلور بارفتن
مرا ولی مشکن گاه قیمتی ست سفال


بیا عبور کن از این پل تماشایی
ببین چگونه گذر کرده ام ز هر چه محال


ببین بجز تو که پامال دره ات شده ام
کدام قله نشین را نکرده ام پامال


تو کیستی ؟ که سفرکردن از هوایت را
نمی توانم حتی به بالهای خیال 

***

خون هر آن غزل که نگفتم بپای تست

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است
دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است


کسری من نه اینکه مرا شعر تازه نیست
من از تو می نویسم و این کیمیا کم است


دریا و من چه قدر شبیهیم گرچه باز
من سخت بیقرارم و او بیقرار نیست


با او چه خوب می شود از حال خویش گفت
دریا که از اهالی این روزگارنیست


امشب ولی هوای جنون موج میزند
دریا سرش به هیچ سری سازگار نیست


ای کاش از تو هیچ نمی گفتمش ببین
دریا هم اینچنین که منم بردبار نیست 

***

در آتش تو زاده شد ققنوس شعر من

در دیگران می جویی ام اما بدان ای دوست
اینسان نمی یابی ز من حتی نشان ای دوست


من در تو گشتم گم مرا در خود صدا می زن
تا پاسخم را بشنوی پژواک سان ای دوست


در آتش تو زاده شد ققنوس شعر من
سردی مکن با این چنین آتش به جان ای دوست


گفتی بخوان خواندم اگر چه گوش نسپردی
حالا که لالم خواستی پس خود بخوان ای دوست


من قانعم آن بخت جاویدان نمی خواهم
گر می توانی یک نفس با من بمان ای دوست


یا نه تو هم با هر بهانه شانه خالی کن
از من من این برشانه ها بار گران ای دوست


نامهربانی را هم از تو دوست خواهم داشت
بیهوده می کوشی بمانی مهربان ای دوست


انسان که می خواهد دلت با من بگو آری
من دوست دارم حرف دل را بر زبان ای دوست
***

دلم برای خودم تنگ می شود

اگر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم
کسی که حرف دلش را نگفت من بودم


دلم برای خودم تنگ می شود آری
همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم


نشد جواب بگیرم سلام هایم را
هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم


چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را ؟
اشاره ای کنم انگار کوهکن بودم 

***

دهاتی

ساده بگم دهاتی ام
اهل همین نزدیکیا
همسایه روشنی و هم خونه تاریکیا
ساده بگم ساده بگم
بوی علف میده تنم
هنوز همون دهاتیم
با همه شهری شدنم
باغ غریب ده من
گلهای زینتی نداشت
اسب نجیب ده من
نعلای قیمتی نداشت
اما همون چهار تا دیوار
با بوی خوب کاگلش
اما همون چن تا خونه
با مردم ساده دلش
برای من که عکسمو مدتیه تو آب چشمه ندیدم
برای من که شهریم از اون هوا دل بریدم
دنیاییه که دیدنش
اگرچه مثل قدیما
راه درازی نداره
اما می دونم که دیگه
دنیای خوب سادگی
به من نیازی نداره 

***

شب که آرام تر از پلک تو را می بندم

تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست
محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست


از تو تا ما سخن عشق همان است که رفت
که در این وصف زبان دگری گویا نیست


بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما
غزل توست که در قولی از آن ما نیست


تو چه رازی که بهر شیوه تو را می جویم
تازه می یابم و بازت اثری پیدا نیست


شب که آرام تر از پلک تو را می بندم
در دلم طاقت دیدار تو تا فردا نیست


این که پیوست به هر رود که دریا باشد
از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست


من نه آنم که به توصیف خطا بنشینم
این تو هستی که سزاوار تو باز اینها نیست 

***

غزلی چون خود شما زیبا

ا غروب این دل گرفته مرا
می رساند به دامن دریا


می روم گوش می دهم به سکوت
چه شگفت است این همیشه صدا


لحظه هایی که در فلق گم شدم
با شفق باز می شود پیدا


چه غروری چه سرشکن سنگی
موجکوب است یا خیال شما


دل خورشید هم به حالم سوخت
سرخ تر از همیشه گفت : بیا


می شد اینجا نباشم اینک ‚ آه
بی تو موجم نمی برد زینجا


راستی گر شبی نباشم من
چه غریب است ساحل تنها


من و این مرغهای سرگردان
پرسه ها می زنیم تا فردا


تازه شعری سروده ام از تو
غزلی چون خود شما زیبا


تو که گوشت بر این دقایق نیست
باز هم ذوق گوش ماهی ها 

***

ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم

خوش به حال من ودریا و غروب و خورشید
و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید


رشته ای جنس همان رشته که بر گردن توست
چه سروقت مرا هم به سر وعده کشید


به کف و ماسه که نایابترین مرجان ها
تپش تبزده نبض مرا می فهمید


آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد
مثل خورشید که خود را به دل من بخشید


ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم
هیچکس مثل تو ومن به تفاهم نرسید


خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد
ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید


منکه حتی پی پژواک خودم می گردم
آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید 

***

من قصد نفی بازی گل را و باران را ندارم

تنهایی ام را با تو قسمت می کنم سهم کمی نیست
گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست
غم آنقدر دارم که می خواهم تمام فصلها را
بر سفره ی رنگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست
حوای من بر من مگیر این خودستانی را که بی شک
تنهاتر از من در زمین و آسمانت آدمی نیست
ایینه ام را بر دهان تک تک یاران گرفتم
تا روشنم شد : در میان مردگانم همدمی نیست
همواره چون من نه : فقط یک لحظه خوب من بیندیش
لبریزی از گفتن ولی در هیچ سویت محرمی نیست
من قصد نفی بازی گل را و باران را ندارم
شاید به زخم من که می پوشم ز چشم شهر آن را
دردستهای بی نهایت مهربانش مرهمی نیست
شاید و یا شاید هزاران شاید دیگر اگرچه
اینک به گوش انتظارم جز صدای مبهمی نیست

***

نیستی شاعر که تا معنای حافظ را بدانی

تا گل غربت نرویاند بهار از خاک جانم
با خزانت نیز خواهم ساخت خاک بی خزانم


گرچه خشتی از تو را حتی به رویا هم ندارم
زیر سقف آشناییهات می خواهم بمانم


بی گمان زیباست ازادی ولی من چون قناری
دوست دارم در قفس باشم که زیباتر بخوانم


در همین ویرانه خواهم ماند و از خاک سیاهش
شعرهایم را به ابی های دنیا می رسانم


گر تو مجذوب کجا آباد دنیایی من اما
جذبه ای دارم که دنیا را بدینجا می کشانم


نیستی شاعر که تا معنای حافظ رابدانی
ورنه بیهوده نمی خواندی به سوی عاقلانم


عقل یا احساس حق با چیست ؟ پیش از رفتن ای خوب
کاش می شد این حقیقت را بدانی یا بدانم 

***

هی مترسک کلاه را بردار

قطره قطره اگر چه آب شدیم
ابر بودیم و آفتاب شدیم


ساخت ما را همو که می پنداشت
به یکی جرعه اش خراب شدیم


هی مترسک کلاه را بردار
ما کلاغان دگر عقاب شدیم


ما از آن سودن و نیاسودن
سنگ زیرین آسیاب شدیم


گوش کن ما خروش و خشم تو را
همچنان کوه بازتاب شدیم


اینک این تو که چهره می پوشی
اینک این ما که بی نقاب شدیم


ما که ای زندگی به خاموشی
هر سوال تو را جواب شدیم


دیگر از جان ما چه می خواهی ؟
ما که با مرگ بی حساب شدیم
***

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب
بدینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب


تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه
چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب


تماشایی است پیچ و تاب آتش ها …. خوشا بر من
که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب


مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست
چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب


چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو
که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هرشب


تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب
حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب


دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش
چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب


کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟
که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب 

***

گفتگو

می پرسد از من کیستی ؟ می گویمش اما نمی داند
این چهره ی گم گشته در ایینه خود را نمی داند


می خواهد از من فاش سازم خویش را باور نمی دارد
ایینه در تکرار پاسخ های خود حاشا نمی داند


می گویمش گم گشته ای هستم که در این دور بی مقصد
کاری بجز شب کردن امروز یا فردا نمی داند


می گویمش آنقدر تنهایم که بی تردید میدانم
حال مرا جز شاعری مانندمن تنها نمی داند


می گویمش ‚ می گویمش ‚ چیزی از این ویران نخواهی یافت
کاین در غبار خویشتن چیزی از این دنیا نمی داند


می گویمش ‚ آنقدر تنهایم که بی تردید می دانم
حال مرا جز شاعری مانند من تنها نمی داند


می گویم و می بینمش او نیز با آن ظاهر غمگین
آن گونه می خندد که گویی هیچ از این غمها نمی داند


یک دیدگاه در “غزل های عاشقانه محمدعلی بهمنی”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *